Bipa

Żółto-niebieska SU42 majestatycznie wtacza się na peron nadmorskiej stacyjki, dymiąc i dudniąc okazale. Przenikliwy pisk hamujących wagonów, który trwał zaledwie kilka sekund, nadal pobrzmiewa w uszach. Piętrowy wagon Bhp, czyli tzw. „Bipa”, mimo swojego wieku wciąż wzbudza podziw. Z górnych okienek spoglądają na peron pasażerowie, w dolnych również można dostrzec sylwetki.

Po przekroczeniu progu wagonu w oczy rzuca się czerwone, mocno już zużyte linoleum oraz drewnopodobne elementy wykończeniowe na ścianach. Kierujesz się na górny poziom krótkimi schodami. W powietrzu unosi się charakterystyczny, słodki „zapach” starych wagonów. Spore kanapy po jednej i drugiej stronie, wykończone wytartym skajem, są już w większości pozajmowane. Zajmujesz jedno z ostatnich wolnych miejsc obok szczupłej osoby. Mimo sporych rozmiarów siedziska jest wam dość ciasno. Czuć też zaduch, na który otwarte okienko niewiele pomaga. Podkulasz nogi, ale i tak stykasz się końcówkami butów z pasażerem siedzącym naprzeciwko.

Delikatne szarpnięcie oznajmia, że pociąg rusza. Przez okienko co chwilę widać czarne chmury dymu. Wagon nabiera prędkości i kołysze się sympatycznie na nierównościach. Zabudowania stacji szybko znikają, a za oknem zaczynają przebijać się nadmorskie widoki. Z jednej strony Zatoka Pucka, z drugiej otwarte morze. Tak jeszcze do niedawna wyglądała podróż klasycznym składem na Półwyspie Helskim. Niestety, dziś jest on coraz częściej zastępowany mniejszymi szynobusami.