Cześć! Mam nadzieję, że ten wpis zaszczepi w Was podróżniczego bakcyla i stanie się inspiracją do własnych mikrowypraw. Rozsiądźcie się wygodnie – zapraszam na krótką relację i kilka zdjęć.
Podczas tegorocznych wakacji (2024) zahaczyłem kilkukrotnie o Słowację. Głównie były to trasy przelotowe w północnej części tego kraju. Byłem też w słynnej Tatralandii. Studiując mapkę z zabytkami i zastanawiający się gdzie by tu wyruszyć natknąłem się na Bardejov. To urokliwe miasteczko słynie przede wszystkim ze wspaniale zachowanego, średniowiecznego centrum i rynku, które zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jednak niedaleko, przed tym miastem znajdowało się coś jeszcze, co przyciągnęło moją uwagę. Ruiny zamku Zborov.
Przy głównej drodze, wiodącej od granicy z Polską właśnie w tamtym kierunku, wznosi się widoczny z daleka zamek Zborov. Budowla jest w formie ruiny, dość dzikiej. Wstęp do niego jest darmowy (stan na 2024), więc wybraliśmy się na wycieczkę, aby na własne oczy zobaczyć i zdobyć ów gród.
Nadmienię, że zamek położony jest w przepięknej, malowniczej scenerii. Wszędzie są górki i góreczki, dużo zieleni, a region przypomina mi mocno Podkarpacie. Do zamku trafiliśmy tylko i wyłącznie dzięki nawigacji, bo dojazd do niego nie jest w żaden widoczny sposób oznakowany. Z głównej drogi nagle trzeba skręcić w stronę bardzo ciasnego osiedla domków jednorodzinnych i dosłownie przejeżdżając ludziom tuż pod płotem, docieramy do mikro-parkingu na trzy samochody. Kto się nie mieści, ten kombinuje na jakimś polu lub ciut dalej, wzdłuż gruntowej, polnej drogi.
W drodze do zamku najpierw należy przejść przez uroczy, metalowy, ale chybotliwy mostek.
Dalej, za mostem, turysta ma do wyboru dwie trasy: krótką i dłuższą. Dojście krótszą zajmuje około 15 minut, dłuższą – około 20-25 minut. W tej szybszej opcji jest natomiast mały haczyk: ścieżka ma nachylenie aż 40%, więc to już nie są żarty (dobre buty mocno wskazane!). :)
Z racji upału, który tego dnia panował, my skusiliśmy się na trasę łatwiejszą, choć i tak nie ominęło nas wchodzenie pod górkę. Sama droga jest jednak niezwykle urokliwa i urozmaicona. Najpierw prowadzi wzdłuż szumiącej rzeczki, potem wyprowadza na wielką łąkę, z której można podziwiać okolicę, a na sam koniec daje odetchnąć w cieniu przyjemnego lasu. Kilkaset metrów takiego spaceru między drzewami i voila – jesteśmy u celu!
Budowla, powiem Wam, robi z bliska ogromne wrażenie. Widać rozpoczęte prace konserwatorskie, ale na moje oko to dopiero początek drogi. Jak się zresztą przekonałem podczas dalszego spaceru, jest tam jeszcze mnóstwo roboty do wykonania, aby obiekt był w pełni bezpieczny do zwiedzania i by wydobyć z tych ruin ich cały dawny urok.
Zamek góruje nad okolicą (leży na wysokości blisko 500 m n.p.m.), a jego poszczególne części znajdują się na różnych poziomach wzniesienia. Po przekroczeniu głównej bramy naszym oczom od razu ukazuje się rozległy "dziedziniec" oraz masywny górny zamek.
Co jakiś czas dało się zauważyć również takie tabliczki, ale nie wiedzieliśmy, o co chodzi. Dopiero przy wyjściu wszystko się wyjaśniło. O tym dalej...
Spacerowanie po dzikich, wydeptanych ścieżkach tego zamku dodaje dodatkowego dreszczyka. Niektóre z nich były dość ryzykowne, szczególnie dla strachliwych osób. Jednak jak jest się ostrożnym to nic wielkiego się nie dzieje a widoki - warte są poświęcenia
Niektóre ścieżki z jednej części zamku do drugiej prowadziły bardzo stromym zboczem. Zdjęcie trochę spłaszcza perspektywę, ale wierzcie mi, nawet ja miałem obawy tamtędy przejść.
Dopiero po wyjściu z zamku, nieco na uboczu, zobaczyliśmy, o co chodziło z tabliczkami. Zamysł był taki, by wesprzeć społeczników, którzy podjęli się remontu zamku – w zamian za darmowe wejście można było naładować piasek do wiaderek i wnieść go (w miarę własnych możliwości) na górny dziedziniec. Bardzo fajna inicjatywa!
Gorąco polecam Wam tam zajrzeć, zwłaszcza jeśli będziecie spędzać czas w okolicach Podkarpacia lub południowej Małopolski i szukać pomysłu na nieoczywisty mikrowypad. Dojazd od granicy jest bardzo prosty, a same słowackie drogi w tym regionie są niezwykle malownicze. Trzeba się co prawda nastawić na trochę kręcenia kierownicą po górskich serpentynach, ale taka trasa to dla kierowcy czysta przyjemność, a widok surowych ruin na końcu zdecydowanie wynagradza każdy ostry zakręt. Naprawdę warto na chwilę zjechać z utartego szlaku!
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz